Blauw

 Zomaar een mooi plaatje van de Westerschelde, richting Vlissingen.

Een goed druivenjaar

Deze druivenrank is pas vorig jaar geplant en moet je kijken wat een trossen hij al heeft voortgebracht, geweldig. Ik kan daar zó van genieten! 

Ze zijn ook nog eens hartstikke lekker zoet, maar ja, in mijn eentje krijg ik die natuurlijk nooit op. En wijn ervan maken is mijn ding niet.

Dus….

Naast dat ik de trossen links en rechts uitdeel, maak ik er ook een heerlijk sapje van. Met dank aan mijn oude sapcentrifuge🙏

Ondersteboven.

‘ONDERSTEBOVEN’  is het eerste thema van de nieuwste challenge van Conny.

Connysquilts.blogspot.com

Dit is mijn bijdrage.

Het zijn de afgesneden stukken van de schilderwerkjes die ik een paar weken geleden samen met Lieke maakte. Ik heb ze met elkaar gelamineerd en eentje - compleet met bijpassende tekst - ondersteboven gelegd, zoals je ziet. En daarmee heb ik aan Conny’s opdracht voldaan.  

Van het ene idee kwam het andere. Ik heb mezelf in het verleden ooit een keer verwend met een lamineermachine en een heus snijapparaat, en beide komen hier weer goed van pas. Alle stukken werden tussen een lamineerblad gelegd en daarna gaat het geheel onder het mes van het snijapparaat.

Ik heb achter de breedste stukken een persoonlijk tekstje geplakt voor de kinderen die ik af en toe help met huiswerk. Deze vakantie had ik ze gevraagd veel te lezen, en dat hebben ze gedaan. Als kleine beloning krijgen ze nu een - hopelijk stimulerende - boekenlegger. 

Over ondersteboven gesproken…

Flowers forever

Wat een mooie tentoonstelling hebben we gezien in de Kunsthal in Rotterdam!

Kunst met de bloem (of bloemen) centraal, van alle tijden. Oude en heel oude voorwerpen en schilderijen tot en met de nieuwste computerinstallaties. Op de eerste foto: dit mooie meisje wandelde in haar bloemetjes- outfit achter een rolstoel. En ze leek wel een levend kunstwerk! Alsof ze zo uit het schilderij van Rosetti was gestapt! Toen ik haar vroeg om een foto van haar te mogen maken, reageerde ze verlegen en tegelijkertijd trots, en dat zie je nog een beetje. 

(Eigenlijk was dat een gemiste kans op deze tentoonstelling: er hadden nog wat meer van deze “bloemenmensen” als kunstobjecten mogen rondlopen…)

Vind je ook dat ze lijkt op het schilderij hieronder?

Venus Verticordia  van Dante Gabriel Rossetti 1864-1868

En de uitleg

van dit schilderij van Frans Ykens vond ik echt interessant.

De expositie was zeer divers en bevatte mooie en verrassende stukken. Zoals bijvoorbeeld het porseleinen bord van Ai WeiWei en de prachtige foto van Ed van der Elsken hieronder.

En een verrassend boeket, gemaakt van oud bestek.

Hieronder zie je nog wat losse foto’s.

De tentoonstelling duurt nog tot en met zondag, dus mocht je deze week nog in de buurt van Rotterdam komen, aanrader!

 (En trek je bloemetjesjurk aan, wie weet wil er iemand een foto van je maken!)

Samenwerking

Deze week kwam Lieke weer eens voor een middagje gezelligheid . Deze keer helemaal zelfstandig en trots op haar nieuwe elektrische fiets, in plaats van met de auto van papa, mama of opa.

We hebben samen boodschappen gedaan, samen voor de lunch gezorgd en daarna wilde ze graag schilderen. Uiteraard ook samen.

Nu was ik mijn zwart-wittekeningen in de kamer al een poosje beu en wilde wel iets anders in de lijstjes.

Iets wat goed paste bij mijn aardekleurige muur. Ik had nog steeds een halve bus van die muurverf en daarvan uitgaande hebben we met liniaal, enkele ronde vormen en afplakband 3 werkjes gemaakt. Zij een, ik een en eentje samen. Het is een leuk trio geworden, vinden we zelf.

Beetje jammer - vind ik achteraf - dat we stukken van de werkjes moesten afsnijden om ze in de lijstjes te laten passen. Ze komen nu wat compact over, terwijl ze dat eerst niet waren. Toch zijn we dik tevreden. Welke van Lieke is? Deze:                                                               

Prachtig gedaan toch?

P.S. Met de afgesneden stukken heb ik nog wat nieuws bedacht. Wat? Dat zie je over een dag of 10.

Citroenmelisse

 

“Altijd als ik de citroenmelisse in mijn tuin zie, moet ik aan jou denken.”

Met  deze woorden stond Anna aan de deur, met de plant in een tasje in haar hand.

Ik ken Anna van verschillende gelegenheden. Ze heeft o.a. een poosje voor mijn moeder gezorgd. Ook zijn we eens samen voor een schrijfproject uitgenodigd, wat zij heeft afgemaakt, ik niet. 

Ik had haar ooit weleens verteld dat ik slecht slaap. Haar remedie daarvoor is thee trekken van citroenmelisse. Ze beloofde al een hele tijd geleden dat ik een plantje van haar zou krijgen, en daar was ze dan.

Nadat we onder het genot van een glaasje water! bij hadden gepraat, heb ik het plantje in mijn kruidenbak gestald en sindsdien enkele malen met een klein takje ervan de werking van de thee uitgeprobeerd. En… het werkt echt! De paar keer dat ik de thee ‘s avonds heb gedronken heb ik de hele nacht doorgeslapen.

Omdat de nog niet zo grote plant echter gauw “ op” zou zijn als ik er elke dag een stukje van afneem, heb ik iets bedacht.

Ik doe een takje in een theekop en giet er heet water op. Dit laat ik dagen trekken. Dan wordt het een hele sterke thee, een soort van tinctuur, geloof ik. Ik bewaar de sterke thee in deze thermosfles. Daar kan ik zeker een keer of 4/5 mee doen.

Ik doe ‘s avonds een flinke slok in een theeglas en vul de rest aan met heet water. En … het werkt ook. Misschien een tip voor de slechte slapers die hier komen?

En Anna, dank je wel!

Lievelingsboek

Laatst vroeg een vriendin mij wat mijn lievelingsboek was. Ik wist er op dat moment geen te noemen. Een paar dagen later popte deze titel op in mijn gedachten: ‘De liefde van de zeven poppen’ van  Paul Gallico. De oorspronkelijke titel is ‘Love of Seven Dolls ‘ en speelt zich af in Frankrijk. 

Het verhaal gaat over een Frans poppentheater dat de kermissen afreist, en een 22- jarig meisje, Mouche, dat met hen meegaat.  Ze speelt mee in de voorstellingen als zichzelf en krijgt een bijzondere band met de poppen. Hun verschillende karakters worden levensecht door de poppen worden uitgebeeld. 

Daarbij zou je bijna vergeten dat de poppen zijn bedacht en gespeeld door de poppenspeler, Monsieur Nicolas. Deze oudere man weet door dagelijks bruut gedrag zijn liefde voor het meisje te verbergen. 

Maar tijdens de voorstelling laat hij de poppen voor zich spreken en ontstaan er in bijzijn van het publiek mooie en ontroerende gesprekken, waarbij Mouche de poppen bemoedert, ruzies beslecht, haar mening geeft of haar gevoel uitspreekt. Een romantisch gegeven! 

Het was jarenlang mijn lievelingsboek. Ik heb later natuurlijk meer mooie boeken gelezen. Maar dit verhaal is me het meest bijgebleven.

Paul Gallico was een Amerikaanse journalist en schrijver die leefde van 1897-1976.