Zondagfoto

Geen foto maar een filmpje deze keer. Gemaakt in Voorlinden , expo Simone Post.

Voorlinden

Het museum Voorlinden in Wassenaar stond al heel lang op mijn verlanglijstje. Maar het is nogal een afstand vanuit Zeeuws-Vlaanderen en met openbaar vervoer tamelijk ingewikkeld. Maar gelukkig was daar Hannie, ook uit Breskens en ook gek op kunst. En zo reden we gisteren samen met de auto richting Wassenaar.

Het was práchtig! Het weer kon niet beter, het park lag er beeldschoon bij, de bomen waren in lentetooi, zó mooi groen, en dat was nog maar de omgeving.

Ik vond het een fantastisch museum. Overzichtelijk en ruim met hele mooie moderne kunst en installaties.

Natuurlijk bezochten we de highlights, de vaste collectie, zoals het zonnende echtpaar en het zwembad, die inmiddels denk ik bij iedereen bekend zijn. Maar omdat ik erbij sta, plaats ik er enkele.

Een groot deel van de middag werd “ opgesnoept” door de tentoonstelling van Simone Post. Zij is een jonge Nederlandse kunstenares die met verschillende soorten snoep haar ouderlijk huis heeft nagebouwd.

Ik citeer uit de brochure:”Ze heeft meterslange kabels van gele en roze spekjes vervlochten tot meubels, een keuken opgebouwd met marshmellows”. In totaal bouwde Simone het huis met 700 kilo snoep, waaronder meer dan 100.000 spekjes, zeker 30.000 zoetzure ufo’s en ruim 1.000 snoepkettingen.”

Er was superveel belangstelling voor haar Kunstwerken. We moesten ruim 3 kwartier in de rij staan wachten en mochten niet op gewone schoenen naar binnen. Maar het was het wachten waard. Tot in details heeft ze haar ouderlijk huis nagebouwd, zó knap! Zelfs het boek van Max en de maximonsters stond op een plank.

Hieronder nog een aantal foto’s.

Een kist vol met knuffels,

                                                   gemaakt van minispekjes

 Muren van spikkels 

 Wasbak, bad en spiegel van spekkies

 Handdoeken en kleedjes van snoepketting

 De plank met kinderboeken 

De keuken

Het stapelbed met brandend lampje

En heel, heel veel spekkies in de keuken, op deuren en…..

gelukkig ook in een mandje dat werd gepresenteerd bij binnenkomst.

Zo denken ze te voorkomen dat er niemand aan “knibbel knabbel knuisje” zal denken, vermoed ik.

Wat ik me afvroeg was wel: hoe is deze Simone Post aan zóveel snoepgoed gekomen, hoeveel kostte dat wel niet en wie heeft dat betaald? Of was het pure sponsoring? 

En ook: hoe lang zal dit snoep goed blijven?

We zullen het meemaken, want 

de tentoonstelling duurt nog tot 31 augustus.

Mijn fruitboompjes

Ineens waren ze er: de bloesems aan mijn fruitboompjes. 

Ik heb maar een klein tuintje, met een bak links voor de bloemen en rechts voor enkele fruitboompjes.

En achter tegen het schuurtje groeien de rozen.

De hele winter is er weinig te zien geweest.

Maar nu ontluikt alles weer.

Mede daardoor ben ik zo blij met de bloesems! 

De abrikoos blijft nog wat achter, die geeft pas na 3 jaar vruchten, heb ik mij laten vertellen.

Maar van de bloemetjes in de appel, de peer, de kers  en de framboos mag ik alvast genieten.

De kers

 De appel

De peer

De framboos

Radijs met takken

Toen kleindochter vorige week radijsjes voor me ging kopen, vroeg ze: “ Oma, wil je ze met takken of zonder?(schoongemaakt dus bedoelde ze)”. Het werd radijs “met takken” zoals je ziet.

Zondagfoto - Aan de Panoramaweg

Gewoon, lekker weer, oma opgehaald voor een bakje koffie en weer thuisgebracht met een omweggetje: via de Panoramaweg tussen Groede en Breskens, ter hoogte van de Waterdunen.

Als je heeel goed kijkt zie je mijn moeder in de auto zitten, met zonnebril.

Jarig

Gisteren was ik jarig en nog nauwelijks opgeknapt van een hardnekkig virus. Ik ging dan ook uit van een hele rustige verjaardag, waarop alleen mijn moeder ( zo bijzonder dat ze er nog bij is)  en mijn “kinderen van dichtbij” een taartje zouden komen eten. Die ik overigens wel zelf bij St. Paulus in Sluis ( de beste bakker in de streek) had opgehaald.

Het werd een dag vol verrassingen. De prachtige bos rozen met gipskruid van mijn moeder die ‘s morgens al bezorgd werd, een vriendin onverwacht met een bos tulpen aan de deur, de bloemist met een fleurig gemengd boeket van onbekende afzender, nog meer bloemen, en als klap op de vuurpijl ging rond 4 uur de bel, en stonden helemaal vanuit Amsterdam Maritza en Matthijs op de stoep, met lachende verwachtingsvolle gezichten: “ Hoe zou ze reageren? “ Stomverbaasd natuurlijk maar ook superblij!

Mijn zoon en zijn gezin bleken allemaal op de hoogte van hun komst en hadden het vreselijk goed geheim gehouden. We hebben een aantal gezellige uurtjes met elkaar gehad. Met soep en broodjes en snel opgehaalde pizza’s .

En hoewel het niet om de cadeautjes gaat, (de mensen waren het cadeau!) laat ik toch even een foto zien van Liekes verjaardagscadeau voor mij: een schattige mand vol met spulletjes, ingepakt in roze hartjespapier. En dat ze oma goed kent van o.a. de woensdagmiddagen kun je wel zien: bolletjes haakgaren (om mee te nemen op reis, zei ze erbij) een beker voor de thee, schilder- en tekenspulletjes, een hartjesbakvorm, stickers en een kaars. ❤️

Verder waren er veel sms’jes van familie, vriendinnen, oud-collega’s en FB- vrienden. Het werd volkomen onverwacht een verjaardag met sterretjes🌟🌟🌟 

Weer ziek

Voor de derde keer dit jaar heeft een virus mij te pakken.

Keelpijn, verkoudheid en benauwdheid waren mijn deel deze week.

Dat is ook de reden dat ik de collage van deze laatste week niet kon maken.

O, maar ik wil nog wel even Conny bedanken voor al haar werk en ideeën,

 en mijn bezoekers voor de positieve feedback ❤️ die ik op de eerdere collages heb gehad.

Al met al is het een positieve en leerzame periode geweest!